Μουσικά οράματα

Σήμερα ακόμα μια νωχελική μέρα πέρασε. Αποφάσισα να φτιάξω μια playlist από αγαπημένες μελωδίες,έτσι για να ξεχαστώ.Πάλι όμως στο μυαλό μου ξεπήδαγαν ιστορίες.Μαγικές,περιπετειώδεις και τα λοιπά,όρεξη να υπάρχει.Η μία κρατείτε για άλλη φορά.Αυτή που θα μοιραστώ μαζί σας έχει κάτι το μαγικό.Οπότε ξέρετε,η άλλη θα είναι περιπετειώδης,αλλά και πάλι μπορεί και όχι,θα δούμε.


Το όραμα


 Ο καιρός είχε αρχίσει επιτέλους να φτιάχνει μετά από πολύ καιρό. Ο κόσμος άρχισε σιγά σιγά να βγαίνει έξω, ήταν λες και έβλεπες σαλιγκάρια σε έξαρση μετά από βροχή. Αυτά σκεφτόταν ο Λάρι βλέποντας τον κόσμο από το παράθυρο. Όλοι χάζευαν τον ήλιο που είχε ξεπροβάλει λαμπερός και δυνατός, στεγνώνοντας το έδαφος που είχε μουλιάσει από την παρατεταμένη βροχή των προηγούμενων ημερών. Ήταν σαν ένα θείο δώρο για όλους και όλοι ήλπιζαν να κρατήσει, τουλάχιστον για αρκετό καιρό.
 Ο Λάρι αποφάσισε και αυτός να βγει έξω. Η κλεισούρα τον είχε τρελάνει. Τις βροχερές μέρες που πέρασαν είχε απομείνει να καταναλώνει με μανία τις σοκολάτες και να αναπολεί την γυναίκα στην προβλήτα. Αυτή την αιθέρια ύπαρξη που τόσο του άρεσε να χαζεύει χωρίς όμως να έχει βρει το θάρρος να της μιλήσει. Βγαίνοντας από το σπίτι του οι ακτίνες του ήλιου φώτισαν το πρόσωπο του. Ρίγησε νιώθοντας αυτό το φωτεινό χάδι που τον αναζωογόνησε. Περπάτησε ήρεμα χαζεύοντας την εναλλαγή του τοπίου που γινόταν με τρόπο μαγικό. Βρήκε τον δρόμο του προς το δασάκι που οδηγούσε στην προβλήτα. Το δάσος ήταν πολύ πυκνό και οι ακτίνες του ήλιου με δυσκολία πέρναγαν ανάμεσα από τα κλαδιά. Το χώμα ήταν ακόμα νωπό και κάθε του βήμα κατέληγε σε λάσπη, όμως τίποτα δε θα μπορούσε να του χαλάσει την μέρα. Όσο πλησίαζε η αδημονία του γινόταν όλο και πιο έντονη, θα την έβρισκε άραγε εκεί, θα μπορούσε να βρει επιτέλους το θάρρος να της μιλήσει. Αφού λάσπωσε τα παπούτσια του λίγο ακόμα βγήκε στο ξέφωτο που οδηγούσε στην λίμνη, εκεί ήταν και η προβλήτα. Πάνω στην προβλήτα έπεφτε ο ήλιος σαν προβολέας καλύπτοντας την φιγούρα της. Ήταν σίγουρος πως ήταν αυτή, δεν θα μπορούσε να είναι άλλη. Ένιωσε πάλι την καρδιά του να χτυπάει γρήγορα, το μυαλό του είχε σκαρφιστεί ήδη χιλιάδες τρόπους προσέγγισής της, τις οποίες το κορμί του αδυνατούσε να υλοποιήσει. Ο ήλιος τρεμόπαιξε μπρος στα μάτια του και προς στιγμή νόμιζε πως μαζί με το φως του χάθηκε και αυτή. Έτριψε τα μάτια του μη μπορώντας να πιστέψει αυτό που είδε, σίγουρα θα πέρασε κανένα σύννεφο, καθησύχασε τον εαυτό του. Το ότι ίσως να έχανε και αυτή την ευκαιρία να της μιλήσει τον γέμισε θάρρος και με αποφασιστικότητα προχώρησε προς το μέρος της.
 Φτάνοντας δίπλα της άρχισε να της μιλάει. Τα λόγια του δεν μπορούσε ο ίδιος να τα ακούσει και δεν έβρισκαν καμιά ανταπόκριση. Η φιγούρα της γυναίκας ξαφνικά γύρισε προς το μέρος του, η ομορφιά της τον θάμπωσε. Προσπάθησε να αγγίξει το πρόσωπο της. Ακουμπώντας το χέρι του επάνω της η φιγούρα διαλύθηκε αφήνοντας πίσω ένα παράξενο φωτεινό κομφετί. Αμέσως ο προβολέας του ήλιου έσβησε και πυκνά σύννεφα πήραν την θέση τους στον ουρανό. Άρχισε να βρέχει, ήρεμα στην αρχή και ύστερα πιο πολύ. Ο Λάρι έμεινε στο ίδιο σημείο μουσκεμένος και απογοητευμένος κοιτάζοντας την αστερόσκονη που άφησε πίσω της να γλιστράει μαζί με την βροχή από το χέρι του.  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις